وقتیکه بنیاد اولاف پالمه جایزه خود را برای پروین اردلان در نظر گرفت بنوعی از قانونمند بودن جهان ذوق زده و خوشحال شدیم. گفتیم که جهان هنوز هم عقل خود را از دست نداده است و جهان هنوز هم که هنوز است قادر به دیدن کوه بلندی چون پروین اردلان است.

اما هنگامیکه پرنده ها برای پرواز نمیگریند نجواهای قدیسه ای بنام پروین جان اردلان که با کوله باری از درد و رنجهای زن شرقی  اینبار از دیار همیشه آشنای ایران قلب برابری را بعنوان حقی اجتناب ناپذیر نشانه رفته است به برهم زدن امنیت کشور تعبیر میکنند! جمعی که با پروین اردلان مزین شده است را جمعی منافی قانون مینامند و هنگامیکه پرنده ها برای پرواز نمیگریند خود قانون نیز در غربت خویش سر بزیر آب فرو میبرد و خون میگرید.

پروین به دو و یا بخاطر منشی قاضی هم که شده سه سال حبس تعلیقی محکوم میشود و هرگاه هم که اراده شود حکم بر این اسطوره بانوی ایران زمین تطبیق داده میشود!

هنگامیکه پرنده ها برای پرواز نمیگریند حکم بر یک امضا و یک بمب یکسان صادر میشود و مقوله انسان سازی و انسان کشی با هم آمیخته میشود و جز پروینهای اردلان هیچکس برای مرگ انسان نمیگرید!

چرا پرنده ها برای پرواز نمیگریند!؟ آسمان که برای ستاره هایش تنگ و تنگتر شده است و روزی پس از روز دیگر با چشمی تنگتر در حال بلعیدن یکایک ستاره هایش است! این چگونه آسمانی است که تاب پروین را برنمی آورد و این چگونه آسمانی است که بر روی دلارام علی ابر سیاه میکشدو جلوه های جواهری را در غل و زنجیر!؟ چگونه ایرانی است که به شیرین عبادی نمیبالدو از روناک و خدیجه هزاران الگو نمیسازد!؟

پرنده ها باید برای پرواز بگریند و گریه را به نسل دیگری از پرنده ها نسپارند. چرا که نسل فردا نسلی موعود با پروازی سرشار از برابری و عدم تبعیض است.

کمپین یک میلیون امضا در کویت

Kuwait.campian@gmail.com